Tumawa siya. "Hindi pa kasi handa. Hindi mo puwedeng pilitin ang bayabas. Mamumulubi ka sa asim. Pero kung hihintayin mo… kung magtitiis ka… darating ang araw na mahuhulog na lamang ito sa iyong kandungan."

Kinagat ko ito. Hindi ko alam kung dahil ba sa prutas o dahil sa kanya.

Umiiyak akong tumakbo kay Lola Ising.

Hindi ko pa maintindihan noon kung ano ang ibig niyang sabihin. Lima pa lamang ako noong una kong tikman ang bunga mula sa punong iyon. Matigas pa ang laman—berde at maasim. Napangiwi ako. "Mapait, Lola!" reklamo ko.

Umupo ako sa ilalim ng puno. Hinawakan ko ang isang nalalagas na bayabas. Hindi na ito kasing tamis ng dati. Medyo matabang, medyo maasim. Pero sa bawat kagat, naramdaman ko si Lola. Si Miguel. Ang sarili kong nakalimutang ngiti.

Isang hapon, binigyan niya ako ng bayabas. Hinog na hinog. "Para sa 'yo," sabi niya, namumula ang pisngi.

"Alam mo," sabi ni Lola Ising habang pumipili siya ng hinog na bayabas, "ang tamis nito ay hindi katulad ng asukal. Hindi siya nakakasawa. Siya ay… paalala."

At doon ko naisip: Ah, ganito pala ang pakiramdam ng may minamahal. Tulad ng bayabas—hindi perpekto, may buto, may bahid, pero puno ng lasa na hindi mo malilimutan. Tulad ng lahat ng tag-araw, natapos din ang aming kwento. Lumipat si Miguel sa lungsod. Walang paalam na matamis. Walang sulat. Isang araw, tumigil na lamang siyang pumunta sa puno ng bayabas.

"Kasing tamis mo," bulong niya.